Ποιος είμαι
Με λένε Νίκο Αποστολίδη.
Είμαι επαγγελματίας στον χώρο της ψηφιακής προσβασιμότητας, πατέρας τεσσάρων παιδιών και άνθρωπος που έχει μάθει να ξαναρχίζει όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα είχε σχεδιάσει.
Είμαι επίσης τυφλός από τη γέννησή μου.
Δεν το αναφέρω για να προκαλέσω εντύπωση ούτε για να ζητήσω διαφορετική αντιμετώπιση. Είναι όμως ένα ουσιαστικό μέρος της ιστορίας μου, γιατί επηρέασε τις σπουδές μου, τον τρόπο που δουλεύω, τις μετακινήσεις μου, την πρόσβασή μου στην πληροφορία και, φυσικά, τον τρόπο με τον οποίο βίωσα και τη Herbalife.
Παράλληλα με την επαγγελματική μου πορεία, η μουσική ήταν πάντα ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου. Έχω ασχοληθεί δημιουργικά με τη μουσική, τη σύνθεση και την έκφραση μέσα από τραγούδια, και αυτή η πλευρά μου με έχει μάθει κάτι που ισχύει και στην υπόλοιπη ζωή μου: ότι τίποτα που αξίζει δεν χτίζεται σε μία στιγμή. Χρειάζεται επανάληψη, πειθαρχία, προσωπικό ύφος και το θάρρος να συνεχίζεις ακόμη κι όταν το αποτέλεσμα δεν είναι άμεσο.
Αυτή δεν είναι μια ιστορία επιτυχίας.
Τουλάχιστον όχι ακόμη.
Είναι η ιστορία μιας σχέσης με τη Herbalife που ξεκίνησε πριν από περισσότερα από 25 χρόνια, σταμάτησε, ξανάρχισε, πέρασε από ενθουσιασμό, αποτελέσματα, λάθη, απογοητεύσεις και τελικά από μία μεγάλη παύση.
Τη γράφω γιατί πιστεύω ότι οι ιστορίες των ανθρώπων που δεν τα κατάφεραν με την πρώτη έχουν ίσως περισσότερα να διδάξουν από εκείνες στις οποίες όλα φαίνονται να πήγαν σωστά.
Δεν θέλω να αποδείξω ότι το δικτυακό μάρκετινγκ είναι εύκολο. Δεν είναι. Ούτε ότι αρκεί να πιστεύεις πολύ σε κάτι για να πετύχεις. Η δική μου εμπειρία δείχνει ακριβώς το αντίθετο.
Θέλω να μιλήσω για το τι έκανα σωστά, τι έκανα λάθος, τι δεν κατάφερα να ελέγξω και, κυρίως, γιατί το 2026 αποφάσισα να ξεκινήσω ξανά από το μηδέν.
Αν αυτή η ιστορία έχει έναν σκοπό, είναι αυτός: να δείξει σε κάποιον που προσπάθησε και δεν τα κατάφερε ότι μία αποτυχία δεν χρειάζεται να είναι η τελευταία σελίδα. Μπορεί να είναι η εκπαίδευση που χρειαζόταν πριν από την επόμενη προσπάθεια.
Η πρώτη επαφή και τα πρώτα μαθήματα
Η πρώτη μου επαφή με τη Herbalife έγινε σχεδόν τυχαία, γύρω στο 2000-2001. Δεν ξεκίνησα εγώ. Ξεκίνησε ο πατέρας μου, ο Αλέξης, μαζί με τον δίδυμο αδερφό του, τον Ανδρέα. Έτσι μπήκε για πρώτη φορά η Herbalife στη ζωή και στην οικογένειά μου.
Δοκίμασα τα προϊόντα και ενθουσιάστηκα. Εκείνη την περίοδο, όμως, περνούσα μια αρκετά δύσκολη φάση στη δική μου ζωή. Σπούδαζα στο Τμήμα Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά τα σοβαρά προβλήματα προσβασιμότητας που αντιμετώπιζα δεν μου επέτρεπαν ουσιαστικά να συμμετέχω ισότιμα στις εξετάσεις και να προχωρήσω στις σπουδές μου.
Για έναν τυφλό φοιτητή εκείνη την εποχή, πολλά πράγματα που σήμερα θεωρούνται αυτονόητα απλώς δεν ήταν διαθέσιμα. Το εκπαιδευτικό υλικό δεν ήταν πάντα προσβάσιμο, οι διαδικασίες δεν ήταν σχεδιασμένες για ανθρώπους που χρησιμοποιούσαν βοηθητικές τεχνολογίες και πολλές φορές το πρόβλημα δεν ήταν αν γνώριζα το αντικείμενο, αλλά αν μπορούσα να συμμετέχω ισότιμα στην ίδια τη διαδικασία της εκπαίδευσης και της εξέτασης.
Κάποια στιγμή αποφάσισα ότι έπρεπε να κάνω reset. Να αφήσω πίσω αυτή την προσπάθεια και να ξεκινήσω τις σπουδές μου από την αρχή στην Αγγλία.
Την ίδια περίπου εποχή, ο Ανδρέας, ο αδερφός του πατέρα μου, αποφάσισε να ρισκάρει περισσότερα χρήματα προκειμένου να φτάσει στο επίπεδο του Supervisor στη Herbalife. Η γραμμή αναδοχής του δεν τον απέτρεψε από αυτή την απόφαση. Το αποτέλεσμα ήταν να βρεθεί με πολύ μεγάλη ποσότητα προϊόντων στο γραφείο που χρησιμοποιούσε μαζί με τον πατέρα μου.
Κάπως έτσι επωφελήθηκα κι εγώ από την κατάσταση. Καθώς ετοιμαζόμουν να φύγω για την Αγγλία και τα χρήματά μου ήταν πολύ περιορισμένα, άρχισα να χρησιμοποιώ αρκετά από αυτά τα προϊόντα και να τα εντάσσω στην καθημερινότητά μου.
Και υπήρχαν προϊόντα που πραγματικά αγάπησα.
Η Formula 1 βανίλια έγινε από τα αγαπημένα μου. Το ίδιο και το Energy με guarana, που τότε κυκλοφορούσε σε ταμπλέτες στην ελληνική αγορά. Ήταν ένα από τα προϊόντα που θυμόμουν με ιδιαίτερη συμπάθεια και αργότερα αναζήτησα ξανά.
Αγάπησα επίσης την αλόη και το κλασικό τσάι. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε η ποικιλία γεύσεων που υπάρχει σήμερα. Τα πράγματα ήταν πολύ πιο απλά.
Όμως η σχέση μου με τη Herbalife εκείνα τα χρόνια δεν περιορίστηκε μόνο στα προϊόντα.
Κάθε φορά που επέστρεφα στην Ελλάδα για διακοπές, πήγαινα μαζί με τον πατέρα μου και τον θείο μου σε πολλές από τις εκδηλώσεις και τα σεμινάρια που οργάνωνε η γραμμή αναδοχής τους. Χωρίς να το έχω σχεδιάσει, άρχισα έτσι να αποκτώ ουσιαστική εκπαίδευση πάνω στο δικτυακό μάρκετινγκ.
Δεν ξεκινούσα, μάλιστα, από το μηδέν. Πριν από αυτή την περίοδο είχα δραστηριοποιηθεί προσωπικά για περίπου δύο χρόνια με την Amway. Από εκεί είχα συγκεντρώσει αρκετό εκπαιδευτικό υλικό και πολλές κασέτες σχετικά με τη δικτύωση, τις πωλήσεις, την επικοινωνία και την ανάπτυξη ομάδας.
Με τον καιρό συνειδητοποίησα ότι μεγάλο μέρος αυτής της γνώσης δεν αφορούσε μόνο μία συγκεκριμένη εταιρεία. Ήταν αρχές επικοινωνίας και δικτυακού μάρκετινγκ που μπορούσα να χρησιμοποιήσω και στη Herbalife.
Έτσι δημιουργήθηκε μια κάπως παράξενη κατάσταση: χωρίς να είμαι ο ίδιος μέλος της Herbalife, βρέθηκα πολλές φορές να συζητώ με πελάτες αλλά και με ανθρώπους που ενδιαφέρονταν για την επιχειρηματική ευκαιρία, τόσο για λογαριασμό του πατέρα μου όσο και του θείου μου.
Στην πράξη, λόγω της προηγούμενης εμπειρίας και της εκπαίδευσης που είχα κάνει, πολλές φορές ήμουν ο πιο εκπαιδευμένος από τους τρεις στο κομμάτι της δικτύωσης.
Μου έλεγαν συχνά:
«Εσύ πρέπει να γραφτείς.»
Κι εγώ το σκεφτόμουν. Μου άρεσαν τα προϊόντα, γνώριζα ήδη αρκετά πράγματα για το δικτυακό μάρκετινγκ και μπορούσα να επικοινωνήσω την ιδέα.
Όμως υπήρχε ένα σημαντικό εμπόδιο.
Ζούσα στην Αγγλία και αισθανόμουν ότι εκεί δεν είχα την υποστήριξη που θα χρειαζόμουν για να ξεκινήσω σωστά. Έτσι το ανέβαλλα.
Κοιτάζοντας πίσω, θεωρώ ότι αυτή η αναβολή ήταν ένα από τα πρώτα σημαντικά μαθήματα.
Δεν αρκεί να ξέρεις τι πρέπει να κάνεις.
Πρέπει να έχεις τρόπο να το κάνεις σταθερά.
Και τότε εγώ δεν τον είχα.
Λίγο αργότερα δημιουργήθηκαν διαφωνίες και προβλήματα ανάμεσα στον θείο μου και τον άμεσο ανάδοχό τους. Η σχέση αυτή επηρέασε σημαντικά τη συνεργασία και τελικά τόσο ο θείος μου όσο και ο πατέρας μου σταμάτησαν να συμμετέχουν ενεργά στη δικτύωση.
Κάπου εκεί διακόπηκε και η δική μου επαφή με την εταιρεία.
Ακολούθησε ένα μεγάλο διάστημα στο οποίο η Herbalife ουσιαστικά δεν υπήρχε στη ζωή μου.
Δεν υπήρξε κάποια συνειδητή απόφαση ότι «τελείωσε». Απλώς η ζωή πήρε άλλη κατεύθυνση.
Έφυγα στο εξωτερικό, ολοκλήρωσα τις σπουδές μου, μπήκα στην αγορά εργασίας και για χρόνια ασχολήθηκα με εντελώς διαφορετικές προτεραιότητες.
Στο μεταξύ άλλαξα κι εγώ.
Πήρα αρκετό βάρος και στις εξετάσεις μου άρχισαν να εμφανίζονται τιμές που χρειαζόταν να παρακολουθώ, όπως η χοληστερίνη, το σάκχαρο και τα τριγλυκερίδια. Αυτά ήταν ζητήματα που αφορούσαν την προσωπική μου υγεία και απαιτούσαν ιατρική παρακολούθηση ανεξάρτητα από οποιοδήποτε προϊόν διατροφής.
2019 — η επιστροφή και η δική μου απόφαση
Και κάπως έτσι φτάνουμε στο 2019.
Είχαν περάσει σχεδόν δύο δεκαετίες από την πρώτη μου γνωριμία με τη Herbalife.
Δεν ήμουν πλέον φοιτητής.
Είχα σπουδάσει, είχα εργαστεί, είχα ζήσει για χρόνια στην Αγγλία και είχα αποκτήσει πολύ διαφορετικές προτεραιότητες.
Και τότε γνώρισα ένα κορίτσι.
Το ερωτεύτηκα και έμελλε να γίνει η γυναίκα της ζωής μου.
Η σχέση αυτή ήταν ένας από τους βασικούς λόγους που άρχισα να επανεξετάζω συνολικά τη ζωή που είχα χτίσει μέχρι τότε.
Αποφάσισα να επαναπατριστώ και να επιστρέψω στην Ελλάδα.
Δεν επέστρεφα για τη Herbalife.
Επέστρεφα για να χτίσω τη ζωή μου με τον άνθρωπο που είχα επιλέξει.
Λίγο αργότερα αποφασίσαμε να παντρευτούμε.
Και μέσα σε αυτή τη νέα αρχή, μια παλιά ανάμνηση επέστρεψε.
Ήθελα να μειώσω το βάρος μου πριν από τον γάμο και θυμήθηκα τα προϊόντα που είχα γνωρίσει πολλά χρόνια πριν.
Δεν με προσέγγισε κάποιος.
Εγώ τα αναζήτησα.
Μίλησα στη γυναίκα μου γι’ αυτή την παλιά εμπειρία και της είπα ότι ήθελα να βρω ξανά έναν ενεργό ανεξάρτητο συνεργάτη.
Ψάξαμε στο διαδίκτυο και στο Facebook και έτσι βρήκαμε τον Ανδρέα Γαλάνη.
Ήταν ο άνθρωπος που με έφερε ξανά σε επαφή με τη Herbalife και, αυτή τη φορά, με βοήθησε να γίνω και εγώ ανεξάρτητος συνεργάτης.
Αυτό ήταν ένα σημαντικό σημείο.
Για πρώτη φορά, η απόφαση ήταν πραγματικά δική μου.
Απέκτησα τον δικό μου κωδικό και αποφάσισα να ξεκινήσω ενεργά.
Στο πλαίσιο της προσπάθειάς μου να οργανώσω καλύτερα τη διατροφή και την καθημερινότητά μου, κατάφερα πριν από τον γάμο μου να φτάσω περίπου στα 72 κιλά.
Αυτό ήταν το δικό μου προσωπικό αποτέλεσμα. Δεν σημαίνει ότι κάποιος άλλος θα έχει την ίδια εμπειρία ή το ίδιο αποτέλεσμα.
Για μένα, όμως, είχε τεράστια σημασία.
Ήξερα ήδη αρκετά προϊόντα, αλλά τώρα υπήρχαν νέες γεύσεις, νέες επιλογές και νέα πράγματα να ανακαλύψω.
Ήταν σαν να ξαναγνώριζα τη Herbalife από την αρχή.
Η επιχειρηματική αρχή και τα εμπόδια προσβασιμότητας
Μετά τον γάμο μου, και ενώ περιμέναμε το πρώτο μας παιδί, αποφάσισα να ασχοληθώ σοβαρά και με την επιχειρηματική πλευρά.
Και τα πρώτα αποτελέσματα ήταν θετικά.
Μέσα στον πρώτο χρόνο κατάφερα να φτάσω στο επίπεδο του Supervisor.
Παράλληλα, γνώρισα ανθρώπους στη γραμμή αναδοχής μου που με στήριξαν πραγματικά.
Αυτό είχε ιδιαίτερη σημασία για μένα, γιατί ως τυφλός συνεργάτης αντιμετώπιζα αρκετά προβλήματα προσβασιμότητας.
Το site της Herbalife δεν ήταν πάντα εύκολο στη χρήση με τις τεχνολογίες υποβοήθησης.
Αλλά ακόμη και κάτι τόσο απλό όσο το να αναγνωρίσω ποιο προϊόν κρατούσα στα χέρια μου μπορούσε τότε να είναι πραγματικό εμπόδιο.
Για έναν βλέποντα άνθρωπο, δύο διαφορετικές συσκευασίες μπορεί να ξεχωρίζουν αμέσως.
Για μένα, αν το κουτί ή το μπουκάλι δεν είχε κάποια προσβάσιμη ένδειξη, μπορούσα να έχω μπροστά μου πολλά προϊόντα και να μην ξέρω ποιο ήταν ποιο.
Σήμερα μπορώ να χρησιμοποιήσω τεχνητή νοημοσύνη, κάμερα και αναγνώριση κειμένου για να πάρω πληροφορίες μέσα σε δευτερόλεπτα.
Τότε αυτό απλώς δεν υπήρχε.
Το ίδιο ίσχυε και για το εκπαιδευτικό υλικό.
Αν μία πληροφορία υπήρχε μόνο σε έντυπη μορφή ή σε μη προσβάσιμο ψηφιακό αρχείο, δεν μπορούσα απλώς να τη διαβάσω όπως ένας άλλος συνεργάτης.
Σε αυτά τα εμπόδια, όμως, βρήκα ανθρώπους που ήταν πρόθυμοι να βοηθήσουν.
Η υποστήριξη έφτασε μέχρι το σημείο να ηχογραφηθεί για μένα εκπαιδευτικό υλικό, ώστε να μπορώ να έχω πρόσβαση στις ίδιες πληροφορίες.
Θυμάμαι ιδιαίτερα τη Σοφία Ελευθεριάδου και την ομάδα που βοήθησε σε αυτή την προσπάθεια.
Είναι κάτι για το οποίο εξακολουθώ να τους είμαι ευγνώμων.
Υπήρχε και ένα ακόμη πρακτικό θέμα.
Η μετακίνηση.
Για μένα, το να πηγαίνω σε ένα event στην άλλη πλευρά της Αθήνας δεν ήταν απλώς θέμα να πάρω το αυτοκίνητο και να φύγω.
Χρειαζόταν σχεδιασμό, χρόνο, μέσα μεταφοράς, ενδεχομένως βοήθεια και αρκετή επιπλέον ενέργεια.
Και όταν αυτά τα events ήταν συχνά, η συνολική επιβάρυνση γινόταν μεγάλη.
Δεν το θεωρούσα δικαιολογία.
Η επιχείρηση ήταν δική μου και θεωρούσα ότι είχα την ευθύνη να βρίσκομαι εκεί.
Αλλά ήταν μία πραγματική συνθήκη που επηρέαζε τον τρόπο με τον οποίο μπορούσα να δουλέψω.
Τι δεν λειτούργησε
Παρά την καλή αρχή, όμως, δεν κατάφερα να χτίσω αυτό που ήθελα.
Τότε δεν μπορούσα να δω με καθαρότητα όλους τους λόγους.
Σήμερα μπορώ.
Βασίστηκα υπερβολικά στο προσωπικό μου κίνητρο. Πίστευα ότι, επειδή το ήθελα πολύ, αυτό θα ήταν αρκετό για να με κρατήσει σταθερό.
Δεν ήταν.
Δεν κατάφερα επίσης να δημιουργήσω ένα πραγματικά σταθερό και επαναλήψιμο σύστημα προσέγγισης ανθρώπων.
Είχα ενέργεια.
Είχα γνώση.
Είχα θέληση.
Αλλά όχι πάντα διαδικασία.
Παράλληλα, επηρεαζόμουν πολύ περισσότερο από το προσωπικό μου περιβάλλον απ’ όσο ήθελα να παραδεχτώ.
Η γυναίκα μου ήταν ιδιαίτερα αρνητική απέναντι στα προϊόντα και γενικότερα απέναντι στη Herbalife.
Και όσο κι αν προσπαθούσα να το αγνοήσω, αυτή η συνεχής τριβή με επηρέαζε.
Η επιχειρηματική δραστηριότητα επίσης δεν μπορούσε τότε να στηρίξει οικονομικά την οικογένειά μου.
Χρειαζόμουν κανονική, σταθερή εργασία.
Και όταν ο χρόνος περιορίζεται, μια δραστηριότητα χωρίς ισχυρό σύστημα είναι πολύ εύκολο να μείνει πίσω.
Έκανα και κάτι ακόμα που σήμερα θα έκανα διαφορετικά.
Περίμενα να βρω τον «σωστό άνθρωπο» που θα γινόταν η βάση της ομάδας.
Σήμερα καταλαβαίνω ότι δεν μπορείς να χτίζεις επιχείρηση περιμένοντας έναν άνθρωπο να τη σώσει.
Πρέπει να υπάρχει διαδικασία που να μπορεί να λειτουργήσει με πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους.
Η πανδημία και η παύση
Ύστερα ήρθε η πανδημία.
Παράξενο όσο κι αν ακούγεται, ένα μέρος αυτής της αλλαγής λειτούργησε υπέρ μου.
Μπήκε στη ζωή μας το Zoom και μαζί του η online υποστήριξη.
Για μένα αυτό ήταν πολύτιμο.
Για πρώτη φορά, ένα σημαντικό μέρος της εκπαίδευσης και της επικοινωνίας μπορούσε να έρθει σε εμένα, αντί να χρειάζεται πάντοτε να μετακινηθώ εγώ προς αυτό.
Για έναν τυφλό άνθρωπο αυτό δεν ήταν απλώς ευκολία.
Ήταν ουσιαστική μείωση ενός πραγματικού εμποδίου.
Η δυνατότητα online συμμετοχής μού έδειξε ότι η δουλειά μπορούσε να γίνει και διαφορετικά.
Αλλά την ίδια στιγμή έχασα μεγάλο μέρος της προσωπικής επαφής με τους ανθρώπους, χρειάστηκε να επικεντρωθώ περισσότερο στην κύρια εργασία μου και η πίεση μέσα στο σπίτι αυξήθηκε.
Όλα αυτά μαζί με έφθειραν.
Και τελικά σταμάτησα.
Δεν σταμάτησα επειδή απέδειξα ότι «δεν γίνεται».
Σταμάτησα επειδή ο τρόπος με τον οποίο προσπαθούσα να το κάνω δεν ήταν βιώσιμος για τη ζωή μου.
Παρόλα αυτά, διατήρησα την εγγραφή μου ενεργή ώστε να μπορώ να συνεχίσω να προμηθεύομαι τα προϊόντα που μου άρεσαν.
Η επιχειρηματική πλευρά είχε σταματήσει.
Η προσωπική μου σχέση με τα προϊόντα, όμως, όχι.
Τα είχα συνδέσει με περιόδους όπου φρόντιζα περισσότερο τον εαυτό μου και ακολουθούσα πιο οργανωμένη καθημερινότητα.
2026 — μια διαφορετική αφετηρία
Και κάπως έτσι φτάνουμε στο επόμενο μεγάλο fast forward.
Σήμερα έχω μία καλή δουλειά και ένα αξιοπρεπές εισόδημα.
Κι όμως, η πραγματικότητα της οικογενειακής ζωής είναι πολύ διαφορετική από αυτή που είχα φανταστεί μερικά χρόνια πριν.
Έχω πλέον τέσσερα παιδιά και οι ανάγκες της οικογένειάς μας έχουν αυξηθεί πάρα πολύ. Υπάρχουν πρόσθετες ανάγκες υποστήριξης και συχνά χρειαζόμαστε ανθρώπους που να μας βοηθούν πρακτικά με τα παιδιά και την καθημερινότητα.
Όλα αυτά έχουν πολύ μεγάλο οικονομικό κόστος.
Και κάπου εκεί άρχισα να σκέφτομαι ξανά κάτι που πίστευα ότι είχα αφήσει πίσω μου.
Μήπως ήρθε η στιγμή να ξαναπροσπαθήσω;
Όχι επειδή απέτυχα επαγγελματικά αλλού.
Το αντίθετο.
Επιστρέφω από μια πολύ διαφορετική θέση.
Σήμερα εργάζομαι επαγγελματικά στον χώρο της ψηφιακής προσβασιμότητας.
Η οπτική μου αναπηρία, που σε διάφορες περιόδους της ζωής μου δημιούργησε εμπόδια, έχει γίνει ταυτόχρονα και βασικό μέρος της επαγγελματικής μου γνώσης.
Έχω μάθει να εντοπίζω εμπόδια που άλλοι δεν βλέπουν.
Να αξιολογώ αν ένα σύστημα λειτουργεί πραγματικά για τον άνθρωπο που πρέπει να το χρησιμοποιήσει.
Να οργανώνω έργα.
Να δουλεύω με τεχνολογία.
Να σχεδιάζω υπηρεσίες και εμπειρίες.
Να αναλύω ένα πρόβλημα και να ψάχνω όχι μόνο μια προσωρινή λύση, αλλά έναν τρόπο να μην επαναλαμβάνεται.
Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη διαφορά με την προηγούμενη προσπάθειά μου.
Τότε προσπαθούσα κυρίως να δουλέψω πιο σκληρά.
Σήμερα θέλω να δουλέψω πιο σωστά.
Έχω επίσης εργαλεία που τότε δεν υπήρχαν.
Η τεχνητή νοημοσύνη αλλάζει για μένα πάρα πολλά.
Με βοηθά να έχω πρόσβαση σε πληροφορίες που παλιότερα δεν ήταν εύκολα προσβάσιμες.
Να αναγνωρίζω προϊόντα.
Να οργανώνω υλικό.
Να δημιουργώ περιεχόμενο.
Να προετοιμάζω follow-up.
Να μειώνω εξαρτήσεις από άλλους ανθρώπους.
Να δουλεύω πιο συστηματικά.
Δεν σημαίνει ότι η αναπηρία εξαφανίστηκε.
Δεν σημαίνει ότι όλα έγιναν προσβάσιμα.
Σημαίνει όμως ότι σήμερα μπορώ να παρακάμπτω εμπόδια που πριν από λίγα χρόνια με έκαναν πολύ περισσότερο εξαρτημένο από άλλους ανθρώπους.
Και αυτό, για μένα, αλλάζει σημαντικά τους όρους του παιχνιδιού.
Δεν σημαίνει ότι η επιτυχία έγινε εύκολη.
Σημαίνει ότι σήμερα έχω περισσότερα εργαλεία για να αντιμετωπίσω τα προβλήματα που με σταμάτησαν τότε.
Είμαι επίσης μεγαλύτερος.
Πιο ώριμος.
Ξέρω ήδη ότι δεν μπορώ να βασιστώ μόνο στον ενθουσιασμό.
Ξέρω ότι η ζωή δεν θα σταματήσει για να μου επιτρέψει να χτίσω μια επιχείρηση.
Ξέρω ότι έχω οικογένεια, υποχρεώσεις και μία κανονική δουλειά.
Ξέρω ότι το προσωπικό μου περιβάλλον μπορεί να μην είναι πάντα υποστηρικτικό.
Και ξέρω ότι κανένας άνθρωπος που θα μπει σε μία ομάδα δεν πρόκειται να «σώσει» την προσπάθειά μου.
Αρχίζω ξανά με όσα έμαθα
Γι’ αυτό αποφάσισα να κάνω ακόμη ένα reset.
Να ξεκινήσω από την αρχή.
Όχι προσποιούμενος ότι το παρελθόν δεν συνέβη.
Χρησιμοποιώντας το.
Δεν επιστρέφω ως κάποιος που έχει ήδη πετύχει.
Επιστρέφω ως κάποιος που προσπάθησε, προχώρησε, δυσκολεύτηκε, σταμάτησε και αποφάσισε ότι αξίζει να προσπαθήσει άλλη μία φορά.
Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο σημαντικό κομμάτι αυτής της ιστορίας.
Δεν χρειάζεται κάθε ιστορία να είναι μία ιστορία θριάμβου για να έχει αξία.
Μερικές φορές η πραγματική ιστορία είναι ότι έπεσες, έμαθες, άλλαξες και επέστρεψες πιο συνειδητοποιημένος.
Και σήμερα βρίσκομαι ακριβώς εκεί.
Στην αρχή μιας νέας προσπάθειας.
Όχι στο τέλος μιας ιστορίας επιτυχίας.
Στην αρχή μιας ιστορίας που αυτή τη φορά θέλω να γράψω διαφορετικά.
Και αυτή τη φορά δεν με ενδιαφέρει να αποδείξω ότι δεν απέτυχα ποτέ.
Με ενδιαφέρει να αποδείξω ότι έμαθα.